Αρθρογραφήματα

Η MRB, το κρίσιμο 15% και τα αποδέλοιπα του αριστερού χυλού

dimoskopisi.png

Η MRB, το κρίσιμο 15% και τα αποδέλοιπα του αριστερού χυλού

Μοιραστείτε τη δημοσίευση:

Τι μας είπε η MRB; Ότι μας είχαν πει, με λίγο διαφορετικά νούμερα (πάνω ή λίγο πιο κάτω) οι προηγούμενες εταιρείες μέτρησης της κοινής γνώμης και (λογικά) ότι θα μας πουν και αυτές που θα ακολουθήσουν, υπομονή νάχουμε να διαβάζουμε και να εξάγουμε συμπεράσματα.

Σε όλες, ανεξαιρέτως, τις μετρήσεις, ακόμη και σε περιόδους που η κυβέρνηση είναι στα κάτω της και εξέρχεται από διάφορες περιπέτειες ( με δική της υπαιτιότητα ή όχι), προκύπτει μαθηματικά μια συμπαγής πολιτικά ομάδα περί το 12% έως 15% που εξακολουθεί να στηρίζει τις κυβερνητικές επιλογές και να μην επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑ να πάρει μια ανάσα βρε αδερφέ, να δει ότι κάτι πάει να γίνει.

Σημείωση: όταν λέμε κυβέρνηση μιλάμε για τον πρωθυπουργό, το επιτελείο του στο Μαξίμου και τέσσερις – πέντε υπουργούς, οι υπόλοιποι είναι ακόμη στην κατηγορία των γραφικών, ου μη και των σκληρών παλαιοκομματικών, μόστρα, ρουσφέτια, κάνα –δυο τυχερά στο δρόμο, καμιά γραμματέας με «ανοιχτό μυαλό» και πάπαλα.

Αυτή η πολιτική ομάδα που προσφέρει συνειδητά στον Κυριάκο Μητσοτάκη την πολιτική ηγεμονία και του επιτρέπει να διαχειρίζεται το κυβερνητικό project όπως το έχει σχεδιάσει σε γενικές γραμμές δεν είναι «Νέα Δημοκρατία», ούτε πρόκειται να γίνει, δεν είναι αυτός ο στόχος της.

Ήταν, είναι και θα παραμείνει ενεργή πολιτικά με την κλασσική έννοια του όρου «πολιτικός» ( το παλιό «πολιτικό ον»), θα εξακολουθήσει να συμπεριφέρεται πολιτικά και δεν δείχνει να έχει κανένα λόγο να αντικαταστήσει την λειτουργία της αυτή με εκείνες τις χαμένες στο διάστημα κομματικές προτεραιότητες και αγκυλώσεις.

Η ευτυχία του Μητσοτάκη είναι ότι προς το παρόν συνομιλεί ευθέως με την ομάδα αυτή, αφουγκράζεται τις πολιτικές της αναφορές, επενδύει στην διάθεση της να στηρίξει ένα φιλελεύθερο εκσυγχρονισμό της χώρας, πασχίζει να ανταποκριθεί στις ταχύτητες που απαιτούνται, με δυο λόγια η κατάσταση μεταξύ τους είναι «κράτα με να σε κρατώ ν’ ανεβούμε στο βουνό».

Ένα περίεργο πράμα, οι κάθε λογής Μπογδάνοι, ακόμη και στις πολύ επιφανειακές αναγνώσεις των πρωτοβουλιών που αναλαμβάνουν (το πιθανότερο για να προκαλέσουν συζητήσεις περί το όνομα τους για να μην ξεχαστεί ενόψει εκλογών), αντί να αποσυσπειρώνουν την ομάδα αυτή, την ενισχύουν, επιβεβαιώνουν τη συνοχή και τη δυναμική της, δικαιολογούν απολύτως την ύπαρξη της και την πολιτική της στόχευση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ για λόγους που αφορούν σχεδόν στην ίδια την ύπαρξη του έχει καταστεί αποσυνάγωγος της ομάδας αυτής. Οι απόπειρες του να την προσεγγίσει είναι από εξαιρετικά αδύναμες έως πολιτικά γραφικές. Προκύπτουν από ιδεολογήματα περασμένων αιώνων που κατέρρευσαν στην πράξη και συνοδεύθηκαν από εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, συντηρούν και επιχειρούν να διαιωνίσουν πρωτόγονους κοινωνικούς διαχωρισμούς, στην ακραία εκδοχή τους καλλιεργούν το μίσος προς τον άλλο, τον απέναντι και μια τρομακτική διάθεση να τον εξαφανίσουν.

Αυτός ο πολιτικός λόγος του καθαρού, του ανόθευτου μίσους συνδυασμένος με μια πενταετή εμπειρία διακυβέρνησης έχουν οδηγήσει την Κουμουνδούρου στην πολιτική απαξίωση, σε ένα ρόλο αδύναμο, χωρίς καμία δυνατότητα επιρροής, η δημοσκοπική της αποτύπωση είναι περισσότερο προϊόν παλιών διαχωρισμών στην ελληνική κοινωνία που ελάχιστα αφορούν στο μέλλον.

Αφαιρουμένων των «ημί» γραφικών εν έτει 2021 (Μέρα 25, Βελόπουλος, ΚΚΕ) θα έλεγε (περισσότερο θα έλπιζε) κανείς πως το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ (με την ερμαφρόδιτη οργανωτική αποτύπωση του ΚΙΝΑΛ) θα ανακάλυπτε τη χρυσή ευκαιρία να εκσυγχρονίσει το λόγο του, να τον προσαρμόσει στα νέα δεδομένα, να αφουγκραστεί τις τάσεις, να πει δυο κουβέντες σύγχρονες ρε παιδί μου, τωρινές …

Φευ!, άλλαι μεν αι βουλαί της εποχής, άλλα η Φώτη κελεύει! Το κόμμα (ό,τι έχει απομείνει από αυτό τέλος πάντων) θυμίζει πυγμάχο στριμωγμένο στα σχοινιά από τον αντίπαλο, που έχει χάσει κα τα’ αυγά και τα καλάθια, δεν βλέπει καλά από το ένα μαυρισμένο μάτι και απεγνωσμένα περιμένει να περάσει ο χρόνος για να κλείσει ο γύρος.

Ένα πολιτικό, οργανωτικό και ιδεολογικό χάος, μια καθαρή αδυναμία να συγκροτηθεί αυτός ο εναπομείνας άλλοτε σοσιαλιστικός χώρος σε μια σύγχρονη πολιτική βάση και να αποκτήσει μια νέα συγκολλητική πολιτική ουσία που θα τον διαχωρίσει από τον αριστερόστροφο χυλό. Κόσμος πάει κι έρχεται χωρίς κανένα λόγο, χωρίς κανένα πρόγραμμα, χωρίς κανένα στόχο, μια βαρεμάρα και δυο-τρεις καρέκλες για πέντ’ – έξι μαθημένους στην εξουσία κώλους, αυτή είναι η εικόνα.

Τι μέλλει γενέσθαι; Ο Μητσοτάκης θα εξακολουθήσει να έχει «αντιπολίτευση» τον Μπογδάνο (άλλη δεν υπάρχει στον ορίζοντα), θα ψάξει τρόπο να καθαρίσει τις επόμενες εκλογές από τον πρώτο γύρο ακόμη και με την απλή αναλογική, έχει στο τσεπάκι την επικράτηση στο δεύτερο γύρο ( αν χρειαστεί) κι οι υπόλοιποι θα τρώνε τις σάρκες τους, όπως συμβαίνει ιστορικά πάντα στην διεθνή και εγχώρια αριστερά.

Τρία (συν ένα )πουλάκια κάθονταν και έπλεκαν πουλόβερ, ένα πράμα …