Αρθρογραφήματα

Σενάρια «θερμού επεισοδίου» στο Αιγαίο στο τραπέζι του Μαξίμου

epeisodio.jpg

Σενάρια «θερμού επεισοδίου» στο Αιγαίο στο τραπέζι του Μαξίμου

Μοιραστείτε τη δημοσίευση:

Για ένα απροσδιόριστο, προς το παρόν, «θερμό επεισόδιο» με την Τουρκία, την έκταση και την ένταση του οποίου δεν μπορεί επακριβώς να υπολογίσει, αλλά τις πιθανότητες να εκδηλωθεί τις θεωρεί ήδη αρκετές, δείχνει να προετοιμάζεται η ελληνική κυβέρνηση.

Οι ενδείξεις (πιθανόν και οι πληροφορίες) πως σύντομα πρόκειται να εκδηλωθεί αναβαθμισμένη η τουρκική επιθετικότητα με μια «σύγκρουση» που μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά ενός «θερμού επεισοδίου» και να φέρει τις δύο χώρες πολύ κοντά σε μια «αναμέτρηση» πληθαίνουν, η κατάσταση αρχίζει να εμφανίζει σημάδια ίδια με εκείνα του καλοκαιρού του 2020.

Οι αναλυτές έχουν πιάσει ήδη δουλειά και περιγράφουν σενάρια εκτιμώντας, αυτή τη φορά, ιδιαιτέρως ένα επιπλέον στοιχείο της εξίσωσης, που εκτιμούν πώς μπορεί να επηρεάσει θεαματικά τις εξελίξεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγίου, είναι «ο χρόνος».

Για την Τουρκία το διάστημα που πέρασε από το καλοκαίρι του 2020 μέχρι και τις μέρες μας δεν την έκανε σοφότερη. Αντίθετα, την πίεσε και την πιέζει και σήμερα σημαντικά να πάρει μια απόφαση και να κινηθεί, αυτή η παρατεταμένη αναβλητικότητα και τα παιχνίδια αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο είναι καλά για την τηλεόραση, πρακτικό αποτέλεσμα δεν έχουν, ούτε μπορούν να προσμετρηθούν αποφασιστικά στις εσωτερικές ισορροπίες που σήμερα έχουν γίνει ο εφιάλτης του Ερντογάν.

Όσο και καιρός περνάει, χωρίς οι εθνικές διεκδικήσεις πέριξ της «Γαλάζιας Πατρίδας»να κατατίθενται με ένα αναγνωρισμένο διεθνώς τρόπο ( π.χ.μια τοπική σύγκρουση), ώστε να καταγραφούν και επ΄αυτών να πορευτεί ο Ερντογάν ενόψει των σχεδιασμών του για την ευρύτερη περιοχή και των εκλογών του 2023, τόσο η Ελλάδα δείχνει με κάθε τρόπο να κερδίζει έδαφος στρατιωτικά και διπλωματικά και να επιχειρεί να αναδιαμορφώσει προς όφελος της τις ισορροπίες στην περιοχή μέσα από νόμιμες διαδικασίες, διεθνώς αναγνωρισμένες.

Ο Ερντογάν θα είχε ήδη κινηθεί εναντίον της Ελλάδας και θα είχε βρει τρόπο να κατοχυρώσει τις εδαφικές διεκδικήσεις του στη θάλασσα ( στη στεριά είναι από αρκετά έως πολύ δύσκολο να συμβεί) αν ήταν βέβαιος πως μπορεί να κερδίσει, έστω και με μικρές απώλειες.

Τα σενάρια για την τύχη μιας καθαρής επιθετικής ενέργειας που επεξεργάζεται η Τουρκία «δεν της βγαίνουν». Προκύπτει ένα μεγάλο ποσοστό αμφισβήτησης της ορθότητας τους, οι παράγοντες της περιοχής και ευρύτεροι που θα κρίνουν μια ανάλογη εξίσωση είναι δεκάδες και προστίθενται καθημερινά νέοι, περισσότερο δυναμικοί, οι εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο ενισχύουν (παράξενο, αλλά συμβαίνει) την Ελλάδα, ακόμη και η τελευταία τριεθνής συνεργασία, το περιβόητο AUKUS, διευκολύνει την ελληνική κυβέρνηση, της προσφέρει αυξημένο ρόλο στην περιοχή πάντα σε συνεργασία με τους Αμερικανούς.

Απέναντι στον Τούρκο Πρόεδρο έχει εγκαθιδρυθεί πλέον,με την ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας, ένα ισχυρό σύστημα διεθνών συμμαχιών διμερών και πολυμερών, που τον ωθεί σε ένα ιδιότυπο περιθώριο «μόλις έξω από την πόρτα του», η εξέλιξη αυτή τον τρελαίνει. Το Αφγανιστάν ενδέχεται να αποδειχθεί μεγάλη παγίδα για όποιον αναζητεί ρόλους imperium στην περιοχή, Αίγυπτος, Ισραήλ και Η.Α.Ε. δεν δείχνουν μεγάλη διάθεση να αναβαθμίσουν τη σχέση τους με την Άγκυρα, οι Αμερικανοί έχουν προς υπογραφή νέα, αναβαθμισμένη πενταετή συμμαχική συνεργασία με την Αθήνα, μέσω της οποίας ψάχνουν να αγκυρωθούν σε όλη την νησιώτικη ελληνική γραμμή (Κρήτη – Αλεξανδρούπολη) και η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκίνησε, αμυδρά έστω, να συζητάει για «ευρωπαϊκό στρατό» έξω από τα όρια του ΝΑΤΟ.

Την ίδια ώρα η ελληνική κυβέρνηση επιταχύνει σε υπερθετικό βαθμό τους ρυθμούς των εξοπλιστικών προγραμμάτων, παίζει πολύ χοντρό παιχνίδι με τα Rafale και τα αναβαθμισμένα F16, ετοιμάζεται να μπει σε ένα πρόγραμμα για φρεγάτες (μάλλον προκρίνονται οι γαλλικές), διατηρεί το πλεονέκτημα με τα υποβρύχια και – το σημαντικότερο- έχει αναδειχθεί σε πολύ ισχυρό διπλωματικό παίκτη στην περιοχή και ευρύτερα.

Ο Ερντογάν αδυνατεί να εντάξει στις περιοχές αυξημένου στρατιωτικού ενδιαφέροντος τον Έβρο, η παρουσία των Αμερικανών στην Αλεξανδρούπολη και οι σχεδιασμοί τους για όλη τη Θράκη και τα λιμάνια της Ανατολικής Μακεδονίας έβγαλαν την περιοχή από την τουρκική εξίσωση, άρα η θάλασσα είναι το μόνο δόκιμο για την Τουρκία πεδίο να εκδηλώσει τις διαθέσεις της κι εκεί έχει στραφεί αποκλειστικά σχεδόν το ελληνικό και διεθνές ενδιαφέρον.

Ο Τούρκος Πρόεδρος χρειάζεται μια «διεθνή επιτυχία» απέναντι στο «Γιουνανιστάν» τόσο για χρήση στις επόμενες προεδρικές εκλογές όσο (ίσως σπουδαιότερο για τον ίδιο) για να την εγγράψει στο βιογραφικό του και μέσω αυτής να δικαιώσει τον ρόλο του επικεφαλής του νέο-οθωμανισμού, η Ελλάδα παραμένει πάντα για τους νέο-οθωμανούς το πετράδι στο στέμμα του σουλτάνου.

Στην κυβέρνηση υπολογίζουν, χωρίς να φοβούνται, ότι τελικά ο νεοσουλτάνος Ερντογάν θα αποφασίσει έστω να δοκιμάσει εκ νέου την ετοιμότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και της διπλωματίας σε κάποιο από τα σημεία κλειδιά στην Ανατολική Μεσόγειο στο επόμενο χρονικό διάστημα.

Ο παράγων «χρόνος» δεν είναι σύμμαχος του Τούρκου προέδρου, οι εξελίξεις τον πιέζουν υπερβολικά, λειτουργούν θεαματικά υπέρ της Ελλάδας, η οποία κερδίζει συνεχώς πόντους σε στεριά, αέρα και θάλασσα και κάθε μέρα που περνάει γίνεται «νοματαίος» στην περιοχή από εκεί που ήταν «του κλώτσου και του μπάτσου» για τις διαθέσεις της Τουρκίας.

Αυτή την πίεση πολύ δύσκολα θα την αποδεχθεί μέχρι τέλους ο Ερντογάν. Δεν είναι καθόλου απίθανο να τον ωθήσει σε μια παράτολμη ενέργεια, αν αυτό συμβεί κανείς δεν ξέρει πως μπορεί να εξελιχθεί.