Αρθρογραφήματα

Το εθνικό μας πρόβλημα

jfpsjdpso.jpg

Το εθνικό μας πρόβλημα

Μοιραστείτε τη δημοσίευση:

Τα δεινά από την πανδημία του φονικού ιού, έχουν επισκιάσει πολλά και σοβαρά ζητήματα που τσακίζουν την ελληνική κοινωνία. Μια από τις μεγάλες πληγές, παρά την όποια βελτίωση του οδικού δικτύου, είναι η απώλεια συνανθρώπων μας και ειδικά νέων στο βωμό της ασφάλτου.

Στις ηλικίες 18-44 ετών τα τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα, αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου και όχι μόνον οδηγών, μια και η «Αυτοκινούμενη Ζωή», αφορά την ύπαρξη όλων των Ελλήνων που οδηγούν, συνοδηγούν, επιβαίνουν σε τροχοφόρα, περπατούν ή τρέχουν και γενικότερα συμμετέχουν σε δυστυχήματα ή ατυχήματα.

Μέχρι πότε θα πληρώνει τούτος ο τόπος τόσο βαρύ τίμημα; Η εύκολη δικαιολογία υπάρχει πάντα για ποιος και τι φταίει και βρίσκεται… μακριά από μας. Η οδική συμπεριφορά στην Ελλάδα είναι τραγική σε μεγάλο ποσοστό πληθυσμού, καθώς κανείς δεν εμπότισε ειδικά τη νεολαία, πως είναι θέμα ζωής να τηρείς τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

Πάνε πολλά χρόνια από ένα ταξίδι με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου στο Ελσίνκι, όταν εκπρόσωπος της Φινλανδικής Ομοσπονδίας είχε έλθει στο ξενοδοχείο μας, περίπου 40 χιλιόμετρα έξω απ’ την πρωτεύουσα. Ο άνθρωπος ήπιε λίγο παραπάνω. Λίγο. Κι όμως δεν διανοήθηκε να πάρει το αυτοκίνητό του να επιστρέψει στο σπίτι του. Ζήτησε δωμάτιο κι έμεινε στο ξενοδοχείο. Την επόμενη μέρα, με διαύγεια μυαλού επέστρεψε. Πλήρωσε λίγα χρήματα. Δεν πλήρωσε ούτε με την ζωή του, ούτε με την ζωή κάποιου άλλου. Ομολογώ πως με ξένισε η συμπεριφορά του. Ήταν ξένη στην δική μου λογική και τις συνήθειες. Και σκέφτηκα στις τόσες και τόσες κοινωνικές εκδηλώσεις που γίνονται στην πατρίδα, υπάρχει κανείς που συμπεριφέρεται ανάλογα; Γιατί πολλοί πίνουν πολλά ποτηράκια παραπάνω, αλλά παίρνουν το αυτοκίνητό τους, βάζουν μέσα την οικογένεια και…. έλα μωρέ, σε μένα θα τύχει;

Αλλά και αν πέσεις σε κάποιο μπλόκο της Αστυνομίας και σου κάνουν αλκοτέστ; Μικρό το κακό. Πόσο είναι το πρόστιμο; Για πόσο θα χάσω το δίπλωμά μου; Μπορώ να οδηγώ και χωρίς αυτό. Αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα.

Οι κόντρες τα βράδια σε κεντρικούς δρόμους των μεγάλων πόλεων, αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Άντε μια να κάνει έλεγχο η αστυνομία, άντε δύο, αυτοί πάλι εκεί. Τους εξιτάρει η ταχύτητα. Ακόμη κι αν σκοτωθεί ή τραυματιστεί ο φίλος ή ο συγγενής, δεν αρκεί το σοκ ν’ αποτρέψει από ανάλογες συμπεριφορές. Γιατί στην Ελλάδα οι νόμοι είναι για να… παραβιάζονται.

Η οδική συμπεριφορά είναι επιβεβλημένο να μπει στα σχολεία. Όχι τυπικά για να πουν οι αρμόδιοι πως κάτι έκαναν, αλλά συνειδητά και με διάρκεια.

Επιβάλλεται η εκπαίδευση της συνείδησης όλων, ώστε να αντιληφθούν και να πιστέψουν πως ότι αγαπούν πιο πολύ, τα πιο πολύτιμα τους αγαθό, η ζωή τους και η ακεραιότητά τους, κινδυνεύουν να χαθούν χωρίς λόγο και προειδοποίηση μέσα σε κάποια δέκατα του δευτερολέπτου!!!

Δεν υπάρχει τίποτε πιο δραματικό και τραγικό, από το να συνοδεύουν οι γονείς τα λατρευτά τους παιδιά, στην «τελευταία τους κατοικία» ή να τα βλέπουν ζωντανά μεν αλλά ανάπηρα, παραπληγικά και ανήμπορα για πάντα, σε μια σκοτεινή γωνιά του κελιού – τάφου, που έγινε το σπίτι τους μετά το «απίστευτο» και απρόσμενο τροχαίο.

Δεν είναι λιγότερος ο πόνος βέβαια των ορφανών παιδιών, που οι γονείς τους χάθηκαν (ή ακρωτηριάστηκαν) στην άσφαλτο, γιατί δεν κατάλαβαν ότι τα «τροχαία» δεν ξεχωρίζουν κανέναν και χτυπούν αδιάκριτα όσους κυκλοφορούν «μαζί τους» (χωρίς να τα «βλέπουν») στους δρόμους.

Και αν στην πρόληψη πέσει να πέσει το μεγάλο βάρος, η καταστολή είναι αυτή που φέρνει άμεσα αποτελέσματα. Ο μεθυσμένος οδηγός δεν χρειάζεται να έχει δίπλωμα αυτοκινήτου. Αυτός που παραβιάζει τον ερυθρό σηματοδότη, ή το stop, ας χάσει το δικαίωμα οδήγησης για κάποιους μήνες σε πρώτη φάση. Και αυτός που δεν υπολογίζει τα όρια ταχύτητας κάνοντας πίστες φόρμουλας τους οδικούς άξονες, ας χάσει όχι μόνο το δίπλωμα, αλλά και το περιουσιακό του στοιχείο.

Το θέμα της οδικής συμπεριφοράς στην Ελλάδα είναι εθνικό πρόβλημα. Κι έτσι πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί από την Πολιτεία και τους πολίτες της.